به گزارش اکو رسانه ، به نقل از ایرنا، در روزهایی که بلبشو در فوتبال ایران حاکم است، فحاشی در ورزشگاهها بیداد میکند، بیانیههای کوتاه و بلند و سراسر غیرمنطقی توسط باشگاهها منتشر میشود و البته فوتبالیست و پیشکسوت از به کار بردنِ الفاظ رکیک در تلویزیون ابایی ندارند، یکی پیدا میشود که با بقیه متفاوت است.
محرم نویدکیا؛ از وقتی او را میشناسیم، خودش را حفظ کرده و وارد چنین بازیهای مشمئزکنندهای نشده است. باشخصیت، با پرستیژ، با کلاس و البته به لحاظ فنی هم در سطحی بالا. قهرمانیاش با سپاهان در نیمفصل و عبور این تیم از بحران ابتدایی، سندی است برای اینکه او را در زمرهی مربیان جوان اما موفق فوتبال ایران قرار بدهیم.
اینکه سرمربی سپاهان باشی و اینقدر متواضع رفتار کنی، شخصیتی بزرگ میخواهد که نویدکیا از آن برخوردار است. نه فکر کنید که حالا باتجربه شده، به پختگی رسیده و چنین رفتاری را برگزیده؛ نه، او کوچکترین تغییری نسبت به اولین باری که با او صحبت کردیم، نکرده است. از حدود ۲۰ سال قبل، زمانی که در آلمان حضور داشت و برای بوخوم بازی میکرد؛ بله، از همان زمان.
اما یک نکتهی ویژه از مصاحبه جدید و تلویزیونی نویدکیا. جایی که وقتی از این مربی سئوال شد دربارهی فینال جام حذفی در فصل قبل صحبت کند و او تأکید کرد که خیلی دوست داشت با مسرفسنجان، سپاهان را شکست بدهد و قهرمانی را تصاحب کند. اینکه شما سرمربی فعلی سپاهان باشی، از محبوبیتی عجیب روی سکوهای فولادشهر بهره ببری اما بیایی و بگویی علاقهمند به شکست تیم فعلیات بودهای، همه و همه تعهدی را نشان میدهد که نویدکیا داشت و دارد و شاید خیلیها ندارند.
باور کنید اگر مربی دیگری جای نویدکیا بود، یا از فینال جام حذفی صحبت نمیکرد و اگر هم میکرد، هرگز این جمله را به زبان نمیآورد که : «حیف شد سپاهان را نبُردیم.» و یا نوع مکالمه، سادگی بیحد و حصر و البته احترامی که در تک تک جملات نویدکیا دیدیم، او را از سایرین متمایز میکند.
نویدکیا را به عنوان یک بازیکن منضبط میشناختیم و حالا این نظم را در قامت یک سرمربی جوان به تیمش تزریق کرده است. کسی که در صحبتهایش با احدالناسی تعارف ندارد و میکوشد منطقی صحبت کند تا اینکه به فکر منافع خودش باشد و فرافکنی کند. هرگز یادمان نمیرود که وقتی در آلمان حضور داشت و محمدرضا ساکت مدیرعامل سپاهان بود، حتی به انتقاد از او پرداخت؛ کسی را نقد کرد که توپ هم تکانش نمیداد اما محرم در آن مقطع حرفش را زد و البته بعدها ارتباط این دو حسنه و نزدیک شد.
در شرایطی که اشتباهات داوری سر به فلک کشیده و در هر بازی، چندین و چند صحنهی مشکوک وجود دارد، نویدکیا کوچکترین اعتراضی در این حوزه انجام نداده و بارها این جمله را به زبان آورده و تکرارش کرده که داوران هم جایزالخطا هستند. آیا مربی دیگری را میشناسید که به اشتباهات داوری چنین واکنشی نشان بدهد؟ اگر نام دیگری گفتید، پیش ما جایزه دارید.
اینها، همه و همه نویدکیا را به لحاظ شخصیتی از دیگران مبرا کرده. کسی که در کنار انضباط و رفتار اجتماعی مناسب، به لحاظ فنی هم پیشرفت کرده و قهرمانی با سپاهان در نیمفصل نیز همین نکته را اثبات میکند. هر چند محرم به خودش اولتیماتوم داده و تأکید کرده در صورتی که قهرمانِ لیگ نشود، برای همیشه از این تیم میرود. او برای این اولتیماتوم هم دلیل دارد و میگوید نیمکت سپاهان که ارث پدریاش نیست. آیا اگر فرد دیگری در جایگاه نویدکیا بود، چنین اولتیماتومی میداد و یا از موقعیت و محبوبیت خود برای بقا استفاده میکرد؟
حالا و میان تمام کاستیها و کجیهای فوتبال، میتوانیم دلمان را به حضور چنین مربیانی خوش کنیم. امیدوار که امثال نویدکیا تکثیر شوند و فوتبال ایران از شرایط اسفناکی که به آن دچار شده، رها شود. آن وقت روی دیگرِ فوتبال را هم میبینیم؛ جذاب، بدون حاشیه و با حضور افرادی که هدفشان فقط نتیجه نیست و فوتبال را تکبُعدی نگاه نمیکنند.
