مریم غلامی– اراک، شهری که سالهاست زیر سایه آلودگی هوا نفس میکشد، امروز با بحرانی خاموش در حوزه سلامت روبهروست؛ بحرانی که جان بیماران مبتلا به بیماریهای صعبالعلاج و خودایمنی را تهدید میکند. مراکز تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی، مراکز تأمین اجتماعی و حتی بیمارستانهای خصوصی اراک، در حال حاضر پزشک متخصص رماتولوژی ندارند و این خلأ، بیماران را در وضعیتی پر از بلاتکلیفی درمانی قرار داده است.
در عین حال، مطبهای خصوصی نیز دسترسی بیماران به پزشک متخصص را محدود کردهاند؛ بسیاری از آنها نوبتدهی انجام نمیدهند یا صراحتاً اعلام میکنند که «بیمار جدید پذیرش نمیشود». این شرایط باعث شده تا بیماران برای دریافت درمان و داروهای حیاتی خود، با مشکلات جدی و گاه غیرقابل حل مواجه شوند.
این کمبود پزشک، در حالی بیماران اراکی را تهدید میکند که بیماریهای اتوایمیون و رماتولوژیک جزو بیماریهای صعبالعلاج با داروهای حیاتی و خاص محسوب میشوند. داروهایی که بدون نسخه متخصص قابل تهیه نیستند و قطع یا تأخیر در مصرف آنها میتواند منجر به عود شدید بیماری، تخریب مفاصل، آسیب اندامهای حیاتی و حتی ناتوانی دائمی شود.
بسیاری از بیماران که پیشتر برای ویزیت و تنظیم دارو به بیمارستان امیرالمؤمنین (ع) و کلینیک امام رضا (ع) مراجعه میکردند، اکنون با دسترسی محدود به پزشک متخصص مواجهاند و داروهایشان به سختی تأمین میشود. نتیجه این خلأ، بیمارانی است که بدون دارو، بدون نسخه و بدون چشمانداز درمان، در خانه ماندهاند و سلامتشان در معرض خطر جدی است.
پزشکان و فعالان حوزه سلامت هشدار میدهند که این کمبود نه تنها کیفیت زندگی بیماران را کاهش داده، بلکه خطر عود بیماری و عوارض جبرانناپذیر را افزایش داده است. در شهری که آلودگی هوا سالها سلامت مردم را تهدید کرده، دسترسی محدود به پزشک متخصص رماتولوژی، نشانهای هشداردهنده از شکاف میان نیازهای واقعی سلامت مردم و برنامهریزی درمانی استان است.
اکنون این پرسش جدی پیش روی مسئولان قرار دارد:
چگونه میتوان بیماران صعبالعلاج اراک را بدون دسترسی کافی به پزشک متخصص رها کرد، در حالی که قطع دارو و درمان ناقص میتواند پیامدهای جبرانناپذیری برای آنها به همراه داشته باشد؟
ادامه این وضعیت، اراک را با بحرانی فراتر از کمبود پزشک روبهرو میکند؛ بحرانی که مستقیماً سلامت عمومی، حقوق بیماران و اعتماد مردم به نظام درمانی را هدف گرفته است.
